Παραλήριμα μιας αφοσιωμένης

Λίγο ακόμα και θα χανόμασταν...
Κάθε σκέψη, κάθε ανάσα, κάθε φιλί
μας καταδιώκει...
Χωρίς τέλος,ούτε κι αρχή
κάτι μένει μετέωρο
στον άξωνα του χρόνου....

Θύματα ή θήτες?
Σκόρπιες αλήθειες...

Ευθύνες μας καταλογίζουν..

Μας κυνηγούν στους πιο σκοτεινούς μας εφιάλτες...
Ανόφελο να αναρωτιόμαστε...

Κι αν ακόμα σηκώσω τα μάτια μου,
να αγναντέψω τις καλοκαιρινές νύχτες,
είναι γιατί ψάχνω το αστέρι μου,
το πιο φωτεινό απ'όλα...

Και ίσως το τέρμα να ναι κοντά,
ίσως ένας μικρός θάνατος
να παραφυλά πίσω απ'τα δέντρα...
Πάντα όμως εγώ θα κοιτώ ψηλά
ψάχνοντας στο σκοτεινό ουρανό
για το αστέρι μου...

Το νερό της λησμονιάς
ποτέ μην πιείς...
Είναι στο χέρι σου, σαν τρόπαιο...
Γιατί οι αναμνήσεις δεν φεύγουν αν δεν το θελήσεις...

Καληνύχτα αστεράκι μου...